Historische buitenplaatsen bestaan uit enerzijds gebouwen, anderzijds tuinen en parken.

Zoals de monumentale huizen onderhoud en restauratie nodig hebben, is dat ook het geval voor tuinen en parken met alle daarin voorkomende onderdelen, variërend van lanen en doolhoven tot vijvers, bruggen, paden en zonnenwijzers.

In de jaren '60 en '70 van de vorige eeuw bleek, dat veel eigenaren de grootste moeite hadden de belangrijke cultuurhistorische, landschappelijke- en natuurwaarden van hun buitenplaats te behouden. 

De stijgende kosten waren voor veel eigenaren niet meer op te brengen. In deze periode zijn van veel buitenplaatsen de bijzondere, kenmerkende waarden verloren gegaan.

Om de toekomst van de overgebleven particuliere historische buitenplaatsen veilig te stellen, is in 1973 de Stichting tot behoud van Particuliere Historische Buitenplaatsen (Stichting PHB) opgericht. Het was een gezamenlijk initiatief van zowel de rijksoverheid als van een groep particuliere buitenplaatseigenaren.

Er werd een “joint venture” ontwikkeld met aan de ene zijde de rijksoverheid en aan de andere zijde Stichting PHB als overkoepelende organisatie van de particuliere eigenaren.

Vanuit de gezamenlijke
gedachte dat het particuliere beheer het behoud van het eigen karakter van de buitenplaatsen op de meest geëigende en economische wijze waarborgt, heeft Stichting PHB met de rijksoverheid goede afspraken weten te maken over specifieke subsidie- en fiscale regelingen, waarop deze eigenaren een beroep kunnen doen (rijksbuitenplaatsenbeleid).

Terug naar doelstelling